Autor: Sebastian Wąsewicz

Leki przeciwdepresyjne są jedną z najczęściej stosowanych metod leczenia depresji i innych zaburzeń psychicznych. Mogą być również wykorzystywane między innymi w zaburzeniach lękowych, napadach paniki, zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym, zespole stresu pourazowego czy niektórych przewlekłych zespołach bólowych. Ich dobór powinien jednak zawsze zależeć od rozpoznania, nasilenia objawów, chorób współistniejących, innych przyjmowanych leków oraz indywidualnej reakcji pacjenta.

Jednym z najczęstszych pytań pacjentów jest: „Po jakim czasie zaczną działać antydepresanty?”. Kolejne dotyczą skutków ubocznych, uzależnienia oraz tego, jak długo należy kontynuować leczenie po poprawie.

W tym artykule wyjaśniamy, czym są leki przeciwdepresyjne, jak działają, kiedy można oczekiwać pierwszych efektów, jakie działania niepożądane mogą się pojawić oraz dlaczego nie należy samodzielnie przerywać terapii.

Potrzebujesz konsultacji psychiatrycznej? Zamów wizytę

Czym są leki przeciwdepresyjne?

Leki przeciwdepresyjne to zróżnicowana grupa leków stosowanych przede wszystkim w leczeniu zaburzeń depresyjnych. Nie jest to jedna, jednolita kategoria preparatów. Poszczególne leki działają na różne układy neuroprzekaźników i mogą różnić się profilem skuteczności, działań niepożądanych, wpływem na sen, apetyt, energię czy funkcje seksualne.

Do najważniejszych grup należą:

SSRI – selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, np. sertralina, escitalopram, fluoksetyna czy paroksetyna,
SNRI – inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, np. wenlafaksyna i duloksetyna,
NaSSA – leki o odmiennym mechanizmie działania, do których należy m.in. mirtazapina,
TLPD – trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne,
inne leki o różnych, bardziej selektywnych mechanizmach działania.

Badania porównawcze pokazują, że poszczególne leki przeciwdepresyjne różnią się między sobą zarówno skutecznością, jak i tolerancją, dlatego wybór preparatu powinien być indywidualizowany. W dużej metaanalizie obejmującej 21 leków przeciwdepresyjnych wykazano, że wszystkie analizowane leki były skuteczniejsze od placebo w leczeniu ostrego epizodu dużej depresji, jednak różniły się między sobą profilem akceptowalności i skuteczności.

Jak działają antydepresanty?

Mechanizm działania leków przeciwdepresyjnych jest bardziej złożony, niż często przedstawia się go w uproszczonych opisach.

SSRI zwiększają dostępność serotoniny w przestrzeni synaptycznej poprzez hamowanie jej wychwytu zwrotnego. SNRI wpływają zarówno na serotoninę, jak i noradrenalinę. Inne leki oddziałują na dodatkowe receptory lub kilka układów neuroprzekaźników jednocześnie.

Nie oznacza to jednak, że depresja jest po prostu „chorobą niskiego poziomu serotoniny”. Współczesne rozumienie depresji jest znacznie bardziej złożone. Na pojawienie się objawów mogą wpływać między innymi czynniki biologiczne, psychologiczne, genetyczne, stres przewlekły, zaburzenia snu, choroby somatyczne oraz doświadczenia życiowe.

Dlatego prawidłowe leczenie depresji nie powinno sprowadzać się do samego przepisywania leku. W zależności od sytuacji klinicznej psychiatria wykorzystuje farmakoterapię, psychoterapię, psychoedukację, zmianę stylu życia, a w cięższych lub szczególnych przypadkach także inne metody leczenia.

Kiedy zaczynają działać leki przeciwdepresyjne?

To jedno z najważniejszych pytań pacjentów rozpoczynających leczenie.

Leki przeciwdepresyjne zwykle nie działają natychmiast. NHS wskazuje, że pierwsze efekty mogą pojawiać się po około 1–2 tygodniach, natomiast pełniejszy efekt terapeutyczny może wymagać nawet kilku tygodni, niekiedy do około 8 tygodni.

W praktyce odpowiedź na leczenie może wyglądać różnie u poszczególnych osób.

Pierwsze dni leczenia

W pierwszych dniach pacjent może nie zauważać poprawy depresji. Mogą natomiast pojawić się przejściowe działania niepożądane, takie jak nudności, ból głowy, senność, bezsenność, niepokój czy zmiany apetytu.

Nie oznacza to automatycznie, że lek jest nieskuteczny.

Pierwsze 1–2 tygodnie

U części osób pojawiają się pierwsze subtelne zmiany, np. poprawa snu, zmniejszenie napięcia, łatwiejsze wykonywanie codziennych czynności albo niewielki wzrost energii.

Kolejne tygodnie

Właściwa ocena skuteczności wymaga zwykle dłuższej obserwacji. Znaczenie ma nie tylko zmiana nastroju, ale również poprawa funkcjonowania, snu, koncentracji, napędu, zainteresowań i zdolności do wykonywania codziennych obowiązków.

Dlatego nie warto oceniać leku po kilku dniach, o ile działania niepożądane nie są nasilone lub nie pojawiają się objawy wymagające pilnego kontaktu z lekarzem.

Czy można poczuć się gorzej na początku leczenia?

Tak. Niektórzy pacjenci w pierwszych dniach leczenia mogą doświadczać przejściowego zwiększenia niepokoju, pobudzenia, bezsenności lub innych działań niepożądanych.

Jest to jeden z powodów, dla których początek leczenia powinien być odpowiednio monitorowany przez lekarza. Szczególnej uwagi wymagają osoby z nasilonymi objawami depresji, myślami samobójczymi, chorobami współistniejącymi oraz osoby przyjmujące kilka leków jednocześnie.

W przypadku pojawienia się nowych lub nasilonych myśli samobójczych, znacznego pobudzenia, objawów maniakalnych albo innych gwałtownych zmian stanu psychicznego należy skontaktować się z lekarzem i odpowiednio ocenić sytuację kliniczną.

Najczęstsze skutki uboczne leków przeciwdepresyjnych

Każdy lek może powodować działania niepożądane. Ich występowanie zależy między innymi od rodzaju preparatu, dawki, wieku pacjenta, innych chorób oraz indywidualnej wrażliwości.

Do często zgłaszanych działań niepożądanych należą:

nudności i inne dolegliwości żołądkowo-jelitowe,
bóle głowy,
zawroty głowy,
senność lub bezsenność,
zwiększona potliwość,
niepokój lub pobudzenie,
zmiany apetytu,
zmiany masy ciała,
osłabienie lub zmęczenie,
zaburzenia funkcji seksualnych.

Nie każda osoba doświadcza działań niepożądanych i nie zawsze mają one taki sam charakter lub nasilenie.

Co ważne, część działań ubocznych może zmniejszać się wraz z kontynuacją leczenia. Jeżeli jednak objawy są uciążliwe, utrzymują się lub znacząco pogarszają jakość życia, warto omówić je z psychiatrą. Czasami rozwiązaniem jest zmiana dawki, pory przyjmowania leku, zamiana preparatu albo zastosowanie innej strategii terapeutycznej.

Antydepresanty a zaburzenia seksualne

Problemy z libido, opóźnieniem orgazmu czy trudnością w osiąganiu orgazmu należą do istotnych działań niepożądanych niektórych leków przeciwdepresyjnych.

Temat ten bywa pomijany przez pacjentów, ponieważ jest krępujący, ale powinien być omawiany podczas konsultacji psychiatrycznej.

Warto pamiętać, że również sama depresja może prowadzić do obniżenia libido, trudności z osiąganiem satysfakcji seksualnej i problemów z erekcją. Lekarz powinien więc ocenić, czy objawy wynikają przede wszystkim z choroby, leczenia, czy obu tych czynników.

Czy antydepresanty powodują uzależnienie?

To jedno z najczęstszych obaw związanych z rozpoczęciem farmakoterapii.

Leki przeciwdepresyjne nie są uzależniające w takim znaczeniu jak substancje psychoaktywne powodujące głód, potrzebę zwiększania dawki i kompulsywne przyjmowanie. Nie oznacza to jednak, że można je bez problemu odstawić z dnia na dzień.

Po nagłym zakończeniu leczenia niektórymi lekami mogą pojawić się objawy odstawienne, określane również jako objawy z odstawienia lub objawy dyskontynuacji. EMA zwraca uwagę na możliwość wystąpienia takich objawów po nagłym przerwaniu leczenia SSRI, a Royal College of Psychiatrists podkreśla znaczenie stopniowego zmniejszania dawki u części pacjentów.

To ważne rozróżnienie:

uzależnienie ≠ objawy odstawienne.

Pacjent może nie być uzależniony od leku, a jednocześnie źle tolerować jego nagłe odstawienie.

Objawy odstawienia antydepresantów

Po nagłym lub zbyt szybkim przerwaniu leczenia mogą wystąpić m.in.:

zawroty głowy,
nudności,
zaburzenia snu,
niepokój,
rozdrażnienie,
wahania nastroju,
bóle głowy,
dolegliwości przypominające infekcję,
zaburzenia czucia,
charakterystyczne nieprzyjemne „prądy” lub „impulsy” w głowie u części pacjentów.

Ich nasilenie i czas trwania są bardzo różne. Niektóre osoby nie odczuwają ich praktycznie wcale, u innych mogą być wyraźne.

Royal College of Psychiatrists podkreśla, że ryzyko i nasilenie objawów odstawiennych zależy m.in. od konkretnego leku, dawki, długości stosowania oraz indywidualnej reakcji pacjenta. W niektórych przypadkach stopniowe zmniejszanie dawki może wymagać więcej czasu niż kilka tygodni.

Dlatego nie należy samodzielnie przerywać przyjmowania antydepresantu.

Jak długo trzeba brać leki przeciwdepresyjne?

Nie istnieje jedna odpowiedź odpowiednia dla wszystkich pacjentów.

Czas leczenia zależy między innymi od:

liczby przebytych epizodów depresji,
czasu trwania obecnego epizodu,
jego nasilenia,
ryzyka nawrotu,
odpowiedzi na leczenie,
chorób współistniejących,
dotychczasowej historii leczenia.

W przypadku depresji NICE zaleca, aby poinformować pacjentów, że leczenie przeciwdepresyjne może być potrzebne przez co najmniej 6 miesięcy po uzyskaniu remisji objawów, przy czym leczenie powinno być regularnie oceniane. U osób z większym ryzykiem nawrotu terapia podtrzymująca może być wskazana przez znacznie dłuższy czas.

Nie oznacza to, że każdy pacjent powinien przyjmować lek dokładnie przez sześć miesięcy.

Są osoby, które po jednym epizodzie i uzyskaniu stabilnej remisji mogą po odpowiednim czasie zakończyć leczenie. Są też pacjenci, u których kolejne epizody depresji, ich ciężki przebieg lub wysoki poziom ryzyka nawrotów przemawiają za wieloletnim leczeniem podtrzymującym.

Decyzję o zakończeniu terapii powinien podejmować lekarz wspólnie z pacjentem.

Co zrobić, jeżeli pierwszy antydepresant nie działa?

Brak poprawy po pierwszym leku nie oznacza, że nie można skutecznie leczyć depresji.

Lekarz może rozważyć między innymi:

dalszą obserwację, jeśli leczenie jest stosowane zbyt krótko,
optymalizację dawki,
zmianę leku na inny,
zmianę strategii terapeutycznej,
połączenie farmakoterapii z psychoterapią,
w określonych sytuacjach zastosowanie leczenia wspomagającego.

Ważne jest również ponowne sprawdzenie rozpoznania. Objawy przypominające depresję mogą występować w przebiegu zaburzeń lękowych, choroby afektywnej dwubiegunowej, ADHD, zaburzeń osobowości, zaburzeń związanych ze stresem czy niektórych chorób somatycznych.

Jeżeli leczenie „nie działa”, nie zawsze oznacza to konieczność zastosowania coraz większej liczby leków. Czasem najważniejsze jest dokładniejsze rozpoznanie problemu.

Współczesne wytyczne podkreślają potrzebę systematycznej oceny odpowiedzi na leczenie oraz dopasowania dalszego postępowania do indywidualnej sytuacji pacjenta.

Antydepresanty a psychoterapia

Farmakoterapia i psychoterapia nie muszą być alternatywami.

U części pacjentów najlepszym rozwiązaniem jest połączenie obu metod. NHS wskazuje, że połączenie leku przeciwdepresyjnego z terapią rozmową, w tym terapią poznawczo-behawioralną, może być szczególnie przydatne, zwłaszcza przy większym nasileniu depresji.

Psychoterapia może pomagać między innymi w pracy nad:

negatywnymi schematami myślenia,
przewlekłym stresem,
relacjami,
unikaniem,
poczuciem winy,
niską samooceną,
umiejętnościami radzenia sobie z nawrotami.

Lek natomiast może zmniejszać nasilenie objawów biologicznych i psychicznych, dzięki czemu pacjent jest czasami w stanie skuteczniej korzystać z psychoterapii i wrócić do codziennego funkcjonowania.

Czy można pić alkohol podczas stosowania antydepresantów?

Nie można udzielić jednej odpowiedzi dla wszystkich leków i wszystkich pacjentów.

Alkohol może nasilać niektóre działania niepożądane leków przeciwdepresyjnych, w tym senność, zaburzenia koncentracji czy zawroty głowy. Dodatkowo sam alkohol może pogarszać sen, zwiększać wahania nastroju i wpływać niekorzystnie na przebieg depresji.

Dlatego kwestia alkoholu powinna być omówiona z lekarzem prowadzącym, szczególnie jeśli pacjent przyjmuje kilka leków jednocześnie lub ma choroby współistniejące. NICE zwraca uwagę na znaczenie omawiania z pacjentem interakcji lekowych oraz kwestii związanych z alkoholem podczas rozpoczynania leczenia.

Czy antydepresanty zmieniają osobowość?

To kolejna częsta obawa.

Prawidłowo dobrany lek przeciwdepresyjny nie powinien powodować „zmiany osobowości” w znaczeniu odebrania człowiekowi jego charakteru czy tożsamości.

Celem leczenia jest zmniejszenie objawów choroby. Pacjent może po poprawie mieć więcej energii, lepiej spać, być bardziej aktywny, bardziej zainteresowany otoczeniem i łatwiej podejmować decyzje.

Niektóre osoby opisują jednak nadmierne spłaszczenie emocjonalne, poczucie „mniejszego przeżywania” lub zmniejszenie libido. Jeżeli takie doświadczenia występują, powinny zostać omówione z lekarzem. Czasami możliwa jest modyfikacja leczenia.

Kiedy należy pilnie skontaktować się z lekarzem?

Pilnego kontaktu z lekarzem wymaga sytuacja, w której pojawiają się:

nowe lub nasilone myśli samobójcze, zamiar popełnienia samobójstwa, ciężkie pobudzenie, objawy manii, gwałtowna zmiana zachowania, ciężka reakcja alergiczna, objawy wskazujące na poważne działanie niepożądane lub inne nagłe pogorszenie stanu psychicznego.

Szczególna ostrożność jest potrzebna również przy zmianie dawki, zmianie leku i odstawianiu preparatu.

W przypadku bezpośredniego zagrożenia życia konieczne jest skorzystanie z pilnej pomocy medycznej.

Najważniejsze zasady bezpiecznego stosowania antydepresantów

Leczenie przeciwdepresyjne jest najbardziej skuteczne wtedy, gdy pacjent rozumie, czego może się spodziewać.

Warto pamiętać o kilku podstawowych zasadach.

Po pierwsze – nie oceniaj skuteczności leku po kilku dniach. Pełny efekt może wymagać kilku tygodni.

Po drugie – zgłaszaj lekarzowi działania niepożądane. Nie należy samodzielnie przerywać terapii tylko dlatego, że pojawiły się problemy z tolerancją.

Po trzecie – nie zwiększaj i nie zmniejszaj dawki samodzielnie.

Po czwarte – nie odstawiaj leku nagle. W zależności od preparatu i sytuacji pacjenta redukcja dawki może wymagać stopniowego postępowania.

Po piąte – regularnie oceniaj skuteczność leczenia. Celem nie jest tylko „mniej smutku”, ale poprawa całego funkcjonowania: snu, energii, koncentracji, relacji i zdolności do wykonywania codziennych obowiązków.

Leki przeciwdepresyjne – najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Po jakim czasie zaczynają działać antydepresanty?

Pierwsze efekty mogą pojawić się po około 1–2 tygodniach, jednak na pełniejszy efekt leczniczy często trzeba poczekać kilka tygodni. U części pacjentów może to być nawet około 6–8 tygodni.

Czy antydepresanty działają od pierwszej tabletki?

Zwykle nie. Niektóre działania, np. wpływ na sen czy napięcie, mogą pojawić się wcześniej, ale pełna poprawa objawów depresyjnych zwykle wymaga czasu.

Czy antydepresanty uzależniają?

Nie powodują uzależnienia w typowym znaczeniu tego słowa. Niektóre z nich mogą jednak wywoływać objawy odstawienne po nagłym zakończeniu leczenia.

Jak długo trzeba brać antydepresant?

W wielu przypadkach leczenie kontynuuje się co najmniej 6 miesięcy po uzyskaniu remisji, ale czas terapii jest indywidualny i zależy przede wszystkim od ryzyka nawrotu oraz historii choroby.

Czy można odstawić antydepresant z dnia na dzień?

Nie powinno się tego robić bez konsultacji z lekarzem. Nagłe odstawienie może prowadzić do objawów dyskontynuacji.

Co się stanie, jeśli zapomnę jednej tabletki?

Postępowanie zależy od konkretnego preparatu. Należy sprawdzić ulotkę danego leku lub skontaktować się z lekarzem albo farmaceutą. Nie należy automatycznie przyjmować podwójnej dawki.

Czy antydepresanty powodują senność?

Niektóre mogą powodować senność, inne mogą być bardziej aktywizujące. Jest to jedna z kwestii branych pod uwagę przy wyborze preparatu.

Czy antydepresanty powodują przyrost masy ciała?

Nie wszystkie. Wpływ na masę ciała jest różny dla poszczególnych leków, a znaczenie mogą mieć także apetyt, aktywność fizyczna, sen i sama depresja.

Czy antydepresanty obniżają libido?

Tak, niektóre leki mogą powodować zaburzenia seksualne. Jednocześnie sama depresja również często wpływa na libido, dlatego przy wystąpieniu problemu warto omówić go z lekarzem.

Czy można brać antydepresanty przez wiele lat?

U części osób długoterminowe leczenie jest uzasadnione, szczególnie przy nawracających epizodach lub wysokim ryzyku nawrotu. Decyzja powinna być okresowo oceniana przez lekarza.

Co zrobić, gdy antydepresant nie działa?

Najpierw należy ocenić czas leczenia, dawkę, regularność przyjmowania leku, prawidłowość rozpoznania i możliwe choroby współistniejące. Następnie lekarz może rozważyć modyfikację leczenia lub zmianę strategii terapeutycznej.

Czy można łączyć antydepresanty z psychoterapią?

Tak. W wielu sytuacjach połączenie farmakoterapii i psychoterapii jest korzystną strategią leczenia.

Czy antydepresanty leczą przyczynę depresji?

Depresja nie ma jednej uniwersalnej przyczyny. Leki mogą zmniejszać objawy i pomagać w odzyskaniu funkcjonowania, ale pełne leczenie często wymaga również pracy nad czynnikami psychologicznymi, społecznymi i stylem życia.

Czy po antydepresantach będzie się już zawsze trzeba leczyć?

Nie. Czas leczenia jest indywidualny. Niektórzy pacjenci po zakończonym leczeniu pozostają bez farmakoterapii przez wiele lat, podczas gdy inni wymagają leczenia podtrzymującego.

Kiedy warto zgłosić się do psychiatry?

Konsultacja psychiatryczna może być potrzebna, gdy obniżony nastrój, utrata zainteresowań, przewlekły lęk, bezsenność, problemy z koncentracją lub inne objawy psychiczne utrzymują się i wpływają na codzienne funkcjonowanie.

Szczególnie ważna jest konsultacja, gdy objawy są nasilone, utrudniają pracę lub życie rodzinne, powtarzają się albo występują myśli o śmierci lub samobójstwie.

Psychiatra może ocenić, czy potrzebne jest leczenie farmakologiczne, psychoterapia, oba podejścia czy dodatkowa diagnostyka.

Zamów wizytę u psychiatry i omów swoje objawy oraz możliwości leczenia podczas konsultacji.

Podsumowanie

Leki przeciwdepresyjne są skuteczną metodą leczenia wielu osób z depresją, ale ich działanie nie pojawia się zazwyczaj natychmiast. Pierwszych efektów można spodziewać się często po 1–2 tygodniach, natomiast pełniejsza ocena skuteczności wymaga zwykle kilku tygodni.

Skutki uboczne zależą od konkretnego leku i indywidualnej reakcji organizmu. Mogą obejmować między innymi nudności, zaburzenia snu, senność, niepokój, zmiany apetytu czy zaburzenia seksualne.

Antydepresanty nie są lekami uzależniającymi w typowym znaczeniu, ale nie powinny być nagle odstawiane, ponieważ może to prowadzić do objawów dyskontynuacji.

Czas leczenia również jest indywidualny. W wielu przypadkach zaleca się kontynuowanie terapii przez co najmniej 6 miesięcy po uzyskaniu remisji, a przy większym ryzyku nawrotu leczenie może trwać zdecydowanie dłużej.

Najważniejsze jest więc nie pytanie: „Jaki jest najlepszy antydepresant?”, lecz: „Jakie leczenie będzie najbezpieczniejsze i najbardziej odpowiednie w mojej sytuacji?”

Literatura i źródła

National Institute for Health and Care Excellence (NICE). Depression in adults: treatment and management (NG222).
Lam R.W. et al. CANMAT 2023 Update on Clinical Guidelines for Management of Major Depressive Disorder in Adults. Canadian Journal of Psychiatry, 2024.
Cipriani A. et al. Comparative efficacy and acceptability of 21 antidepressant drugs for the acute treatment of adults with major depressive disorder: a systematic review and network meta-analysis. Lancet. 2018;391:1357–1366.
NHS. Antidepressants. Informacje dotyczące działania, czasu oczekiwania na efekt oraz stosowania leków przeciwdepresyjnych.
NHS. Treatment – Depression in adults. Informacje dotyczące farmakoterapii i psychoterapii.
Royal College of Psychiatrists. Stopping antidepressants. Informacje dotyczące objawów odstawiennych i stopniowego zmniejszania dawek.
European Medicines Agency (EMA). Background to CPMP Position Paper on selective serotonin uptake inhibitors (SSRIs) and dependency/withdrawal reactions.
American Psychiatric Association. Clinical Practice Guideline for the Treatment of Depression.

Disclaimer

Niniejszy artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje indywidualnej konsultacji lekarskiej ani diagnozy psychiatrycznej. Informacje dotyczące leków przeciwdepresyjnych przedstawiono w sposób ogólny. Dobór preparatu, dawki, czasu leczenia, sposobu zmiany leku i jego odstawiania powinien być każdorazowo ustalony z lekarzem, z uwzględnieniem stanu zdrowia pacjenta, rozpoznania, innych przyjmowanych leków i możliwych przeciwwskazań.

Nie należy samodzielnie rozpoczynać, zwiększać, zmniejszać ani odstawiać leków przeciwdepresyjnych.

W przypadku nagłego i poważnego pogorszenia stanu psychicznego, wystąpienia zamiaru samobójczego lub bezpośredniego zagrożenia życia należy skorzystać z pilnej pomocy medycznej.

O Autorze

Sebastian Wąsewicz

Specjalista Psychiatra

numer PWZ: 3318790

Jestem zastępcą ordynatora Szpitala Psychiatrycznego w Człuchowie z oddziałem Detoksykacji Alkoholowej i Substancji Psychoaktywnych.

Stale poszerzam swoją wiedzę i kwalifikacje, uczestnicząc w konferencjach i szkoleniach z zakresu psychiatrii. Uważam, że w efektywnej terapii zaburzeń psychicznych konieczne jest wielokierunkowe podejście do pacjenta, uwzględniające choroby somatyczne oraz objawy psychosomatyczne. W razie potrzeby, chętnie współpracuję z innymi lekarzami oraz psychologami i psychoterapeutami.

Dzięki stażom w Oddziałach Psychiatrycznych o różnych profilach pracowałam z pacjentami w szerokim przedziale wiekowym oraz z różnymi chorobami oraz zaburzeniami psychicznymi.

Posiadam 10-letnie doświadczenie kliniczne w leczeniu pacjentów między innymi z zaburzeniami depresyjnymi i lękowymi, zaburzeniami obsesyjno kompulsywnymi zaburzeniami snu, zaburzeniami osobowości, chorobą afektywną dwubiegunową, zaburzeniami psychotycznymi, ADHD, schizofrenią, uzależnieniem od alkoholu, leków i substancji psychoaktywnych.

Swoje doświadczenie zdobywałem między innymi na Izbie Przyjęć Wojewódzkiego Szpitala Psychiatrycznego w Gdańsku.

Przyjmuje pacjentów również w języku ukraińskim.

Więcej treści od tego autora

Atak lęku w nocy lub w weekend? Kompletny przewodnik po szybkiej konsultacji psychiatrycznej online 24/7 w całej Polsce